غزل سپید

taryak — Thu, 14 Aug 2008 19:05:21 GMT

چند رباعی قدیمی از اتی بان

وقتی که کسی به نام من شاعر شد
خیام دگر شعر نگفت شاطر شد
بر سر سایت ها نوشتند این با
یک شاعر بی اصل ونصب ظاهر شد.

....
تفصیر قشنگی از گل و از شب کرد
از خیل ستاره ها واز کوکب کرد
باید برویم ببین کجا میگو یم
یک روز اگر اکبر گنجی تب کرد
8888888888888888888888
امروز دلم دلم دلم افسرده
انگار کسی غرورمان را برده
ها گفته ام و دوباره هم میگویم
باور بکنید اکبر گنجی مرده
999999999999999999999999
غم برده مرا می زده ام ها مستم
من نیز به خیل عاشقان پیوستم
ها گوش بده صدای من میشنوی
باور بکنید اکبر گنجی هستم
00000000000000000000000

فذای مهربونی هات....امضا ..بان ....(خش خش خش ...دو تا خط زیرش)

تقدیم به عزیزی که زود فراموشم کرد(ه.اکبری)

taryak — Sun, 03 Sep 2006 08:52:18 GMT

۱)

می رفت ولی سایه ی شب در مشتش

چاقوی رفاقت زده پا بر پشتش

جاری شده دود از دهنش در باران

عشق آمد و از راه مخدر کشتش

۲)

پای حرف های دخترانه ات شکست

قلب کوچکش که با ترانه ات شکست

رحم کن !جوان مردم است اینکه با

مشت حرف های عاشقانه ات شکست

آمدی کبوترانه عاشقش شدی

با فرار تلخ و بی بهانه ات شکست

عمق چشم ها ی کو چکش رها شدی

درفضای دور و بی کرانه ات شکست

.......

اولش به دانه ی دلش تو نوک زدی

آخرش به دست سنگ دانه ات شکست

taryak — Wed, 05 Apr 2006 12:29:18 GMT

23 Jul 2005 17:3

به حسین خدنگ >--------->

دسبند به دستان هگل باید زد

برشانه ی این فلسفه گل باید زد

باید به کمی عشق قناعت ورزید

عاشق شده ها تکیه به دل باید زد

وقتی که تو رفتی شبهی بر در زد

احساس بدی توی دلم پرپر زد

فریاد زدم فاصله را برگردی

انگار کسی فاصله را خنجر زد

امشب شده ام هوایی لب هایت

لب تر بکنم به چایی لب هایت

صد بوسه ی جانانه بزنم با داغی

چسبنده به نانوایی لب هایت

taryak — Mon, 20 Feb 2006 14:17:18 GMT

به اتی بان از بوشهر ( جم ) / ترسی دوید عمق تنم را فرا گرفت / دل ایستاده بود که آمد مرا گرفت / سرمای مضحکی به درونم خزید و بعد / دستن دوید و آنچه نباید... تو را گرفت / گفتی که عشق حرف قشنگیست بعدازآن / خورشید رقص می زدو دنیا صفا گرفت / اول فقط صدای دوتا قلب ساده بود / قلبت دروغ گفت خودش را جدا گرفت / از آن به بعد قلب زمین یک نفس گریست / پشت زمان شکست خدا هم عزا گرفت / لرزان رسیده ام به سرانجام یک سکون / پوسیدگی تمام تنم را حنا گرفت / دیگر نه آرزوی نجیبی نه انتظار / کابوس بیکسی ته دل انزوا گرفت / ... چیزی نمانده تا سفرم با پرنده ها / دیگر به من چه هرم کسی جاده را گرفت /

taryak — Sun, 15 Jan 2006 14:18:18 GMT

با سوزن و یخ لب مرا خواهد دوخت

یک آتش جاودانه خواهد افروخت

بگذار کمی حال کنم عشق کنم

یک روز خداوند مرا خواهد سوخت

taryak — Tue, 22 Nov 2005 16:25:18 GMT

امان از عاشقی

بگذار برای بوسه لب تر وکنیم

تا مثل دوتا پرنده پر پر وکنیم

یک روز سوای دشمنیمان جیگر

بگذار که عشق از خودمان در وکنیم

taryak — Thu, 17 Nov 2005 13:08:18 GMT

در ما درخت های پر از زخم تر شده

روزی هزار درد پریشان تبر شده

این روزها به مرگ زمین فکر می کنیم

احساس می کنیم اجل خیره سر شده

لعنت به نسخه هابه زیارت نمی رویم

دیگر تلاش قرص و دعا بی ثمر شده

بر ما بنام چوب خدا ضربه می زنند

مردانی از قبیله ی قرآن به در شده

دکتر نه زخم معده نداریم روده نیست

نان در گلوی خاطره ها در به در شده

پاییز سال پیش خداوند زنده بود

یادش به خیر پشت سرش کوچه تر شده

اینجاهمه درختچه ها رشد کرده اند

این هرزه بوته های تنومند تر شده

ویران شدیم قصه همین بود سوختیم

در ما هزار داغ جگر شعله ور شده

تا آمدیم گل بشویم از کرانه ها

دیدیم باغ مه زده شر بارور شده

.........

روزی که باغبان زمین خشمگین شود

صد ها هزار مرد پریشان تبر شده

taryak — Wed, 26 Oct 2005 12:12:18 GMT

آدم که عاشق شد باید برود جنوب

یک غزل جدید به ...

غربت که توی روح سفر ریشه می دواند

دز جاده ی پیاده کسی غیر من نماند

هی جاده می دوید و به مقصد نمی رسید

در طول روزهای پزیشان مرا دواند

با گام های تشنه به بندر گریختم

دریا گرفته بود بلم هم مرا نخواند

جاده دویدو مرا تا جزیره بزد

غزبت مرا به زور به اعماق خود رساند

حالا جزیره توی رگم ریشه داده است

نفرین به جاده ای که مرا با خودش کشاند

رباعی غزل

taryak — Fri, 14 Oct 2005 14:09:18 GMT

وبلاگ كانون ادبي نيما (دانشگاه آزاد اسلامي واحد ايلام) افتتاح شد. منتظر نظراتتان هستيم. http://aanima.blogfa.com/
 
(به عشقم)
امشب شده ام هوایی لبهایت
لب تر بکنم به چایی لبهایت
صد بوسه ی جانانه زنم با داغی
چسبنده به نانوایی لبهایت
 

 کفشا مسافرن
 
باید برم جنوب که کفشا مسافرن
اونجا که عاشه قا همشون با مسافرن
کوها چقد بلند شدن تا نبینمت!
می گی بشون که تا لب دریا مسافرن؟
وقتی که عشق توی دلت موج می زنه
باید بری نمی شه نری تا مسافرن...
دریا شدی برای خودت ما سه تر شدم!
عاشق! همیشه ماهی و شنها مسافرن
....
گفتن برام کفش خریدی مبارکه
باید برم جنوب که کفشا مسافرن!

دو تا غزل تازه

taryak — Tue, 11 Oct 2005 02:41:18 GMT

به عشقم

(۱)

می خواستم که شعر بگم با پرنده شد!

پرواز کــــرد توی غـــــزل تا پرنده شد!!!

رنگــــش پرید روی ورق - بـــعد آسمان

کم کم کبـــــــود شدغزلم یا پرنده شد؟!

می خواستم به روی دلم آســمان شود

می خواست روی موج - ودریا پرنده شد!

باشـــد بزار تا بــرود لـــــنج مـــی شوم!

من تور می شوم و تو...هر جا پرنده شد!

امشب مســافرم به مسیری که می دود -

شــــاید به هــــم رسیدن و اما پرنده شد

با آســــــمان خاطـــــره پـرواز کردو رفت

شاید نخواست شعر شود ... تا پرنده شد

(۲)

چرکـــین ترین - فجیع ترین زخم زندگی ام

بد بو ترین جنازه ی این دخمه - زندگی ام -

نفرین نکـــرده ام به کـــسی غیر از خودم

این روزهـا اگرچه پر از زخـــــم زندگی ام

در حال و در هـــوای جسد نبض می زنم

تابوت چرک و خون - پرم از اخم زندگی ام

یک جیب قرص و جیب دگر سوزن و چه تلخ -

مـــــــــی گـذرد قـــطار پراز زخــــم زندگی ام

بگزار توی زخم بمیرم ...................